นั่งมองสายฝนริมหน้าต่าง

ปล่อยความรู้สึก. .ที่เปล่าว่าง. . ให้เคลื่อนไหว

ถามตัวเองเบา  เบา

ว่าฟ้าดูเศร้าเพราะเหตุใด

หรือท้องฟ้า แอบคิดถึงใคร

เมื่อตะวัน. . ที่เคยใกล้กลับไกลตา

กำลังเหงาอยู่ใช่ไหม

ได้โปรด. . .อย่าร้องไห้. . เลยฟ้าจ๋า

เพราะจะทำให้ฉันยิ่งเพ้อ

คิดถึงเธอที่เคยสบตา

หากพรุ่งนี้..เธอไม่กลับมา..แล้วฉัน..จะเหว่ว้าสักเท่าใด

โปรดอย่าทำให้หลงใหลในสายฝน

เพราะ..ฉันกำลังคิดถึง..ใครบางคน..อย่างอ่อนไหว

มองสายฝนที่สร่างซา

แต่ความโหยหาอยู่เต็มใจ

เมื่อความรู้สึก..มันขาดหาย..และนั่นคือใคร..ที่เป็นเธอ

 

 

วันนี้...เราอาจรู้สึกผูกพันต่อสิ่งหนึ่ง จนคิดว่าเราขาดไม่ได้
...แต่เวลาจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป...
สักวัน..เราจะรู้ว่า..สิ่งที่เราผูกพันในวันนี้..เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เติมชีวิตเรา
ไม่ใช่...ทั้งหมดของชีวิตเรา

วันหนึ่ง...หากเรามีโอกาสได้เจอสิ่งที่ถูกใจสิ่งใหม่
ที่เราคิดว่าเราพึงใจ..ปรารถนา..ต้องการ...ขาดไม่ได้
เราก็จะเริ่มผูกพันกับสิ่งใหม่ได้ในเวลาไม่นานนัก

เมื่อเวลาหนึ่งผ่านไป จะสอนเราได้เองว่า
...ความผูกพันกับสิ่งใด ๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง
จะเป็นความสุขในช่วงเวลานั้น ๆ อย่าได้ไปยึดติด
อย่าได้ไปใช้ชีวิตทั้งชีวิตลุ่มหลง...
คิดเสียว่า..เรา"โชคดี"..ที่มีโอกาสได้ผูกพันกับสิ่งที่เรารัก

ความผูกพัน..ก็เหมือนกับความรัก
หรืออาจจะเป็นผลพวงที่มาจากความรัก หากเรารักใครคนใดคนหนึ่งมาก
เราก็จะรู้สึกว่าผูกพันมาก แต่ความผูกพันที่ว่า.....
ไม่ได้หมายถึงการหยุดตัวเอง ไว้กับสิ่งนั้น ๆ
...เพราะคนเราทุกคนย่อมผูกพันกับหลาย ๆ สิ่ง
เปรียบเหมือน...เรามีแก้วน้ำอยู่ หนึ่งใบ
ในยามเช้า..เราอาจต้องใช้แก้วใบนี้ดื่มนม
พออากาศร้อนหน่อย..เราอาจต้องการน้ำเย็น ๆ
บางครั้งที่เราไม่สบาย..เราอาจต้องการน้ำอุ่น

ใจเราก็เหมือนกับแก้วน้ำ...ต้องเติมสิ่งต่าง ๆ
ในเวลาที่แตกต่าง...ตามความเหมาะสม