นั่งมองสายฝนริมหน้าต่าง

ปล่อยความรู้สึก. .ที่เปล่าว่าง. . ให้เคลื่อนไหว

ถามตัวเองเบา  เบา

ว่าฟ้าดูเศร้าเพราะเหตุใด

หรือท้องฟ้า แอบคิดถึงใคร

เมื่อตะวัน. . ที่เคยใกล้กลับไกลตา

กำลังเหงาอยู่ใช่ไหม

ได้โปรด. . .อย่าร้องไห้. . เลยฟ้าจ๋า

เพราะจะทำให้ฉันยิ่งเพ้อ

คิดถึงเธอที่เคยสบตา

หากพรุ่งนี้..เธอไม่กลับมา..แล้วฉัน..จะเหว่ว้าสักเท่าใด

โปรดอย่าทำให้หลงใหลในสายฝน

เพราะ..ฉันกำลังคิดถึง..ใครบางคน..อย่างอ่อนไหว

มองสายฝนที่สร่างซา

แต่ความโหยหาอยู่เต็มใจ

เมื่อความรู้สึก..มันขาดหาย..และนั่นคือใคร..ที่เป็นเธอ